Przygotowanie dzieci do I Rocznicy Komunii Św

  • Informacje:

  • Informacje-luty 2021Drodzy Rodzice, Drogie Dzieci!

    Bardzo ubolewamy nad tym, że nie możemy się spotykać, ale mamy nadzieję, że dzieci korzystają z nauk zamieszczanych na stronie parafialnej i w miarę możliwości starają się wzrastać w wierze. Wykonujcie pilnie zadania, w marcu będzie jeszcze jedno. Po Wielkanocy zbierzemy indeksy i prace, które mieliście wykonać w ramach przygotowań do rocznicy.

    Wytrwałości i mamy nadzieję do zobaczenia wkrótce!

    ks.Piotr i p.Ania

  • Przygotowanie dla dzieci i rodziców:

    SPOTKANIE 15.11.2020O ADWENCIE

    Już za dwa tygodnie ( w niedzielę 29.11.) rozpocznie się czas Adwentu, więc dzisiaj krótka refleksja na ten temat.

    Czas Adwentu jest wyjątkową okazją do duchowego przebudzenia chrześcijanina. Czterotygodniowy czas Adwentu, który nie jest okresem pokuty, ale radosnego oczekiwania, obfituje w zwyczaje i symbole. Jest podobny do całego ludzkiego życia, które jest oczekiwaniem na pełne spotkanie z Bogiem. Słowo adwent pochodzi z języka łacińskiego “adventus”, które oznacza przyjście. Dla chrześcijan to radosny czas przygotowania na przyjście Pana. Oczekiwanie na przyjście Chrystusa musi rodzić radość, gdyż jest oczekiwaniem na przyjście Jezusa. Dlatego też Adwent jest nie tyle czasem pokuty, ile raczej czasem pobożnego i radosnego oczekiwania. Opuszczenie hymnu Gloria nie jest wyrazem pokuty, jak w Wielkim Poście, lecz znakiem czekania na nowe zabrzmienie hymnu anielskiego śpiewanego w noc narodzenia Jezusa (Łk 2, 14).

    W czasie adwentu powinna dominować radosna nadzieja. Kościół, bowiem poprzez liturgię tego okresu budzi w nas uczucia nadziei, tęsknoty i radosnego oczekiwania. Od pierwszej niedzieli Adwentu do 16 grudnia akcent położony jest na Paruzję, czyli ostateczne przyjście Chrystusa na końcu świata. Druga część zaczyna się 17 grudnia i kończy w Wigilię Narodzenia Pańskiego. Tutaj główny akcent liturgii jest położony na pierwsze przyjście Chrystusa w Jego narodzeniu w Betlejem.

    Oczekiwanie na przyjście Jezusa jest źródłem radości. Jakkolwiek przygotowanie na przyjście Pana polega na oczekiwaniu i pokucie, stąd fioletowy kolor szat liturgicznych, to jednak pokuta jest przepełniona radością. Adwent przypomina nam, że całe nasze życie jest oczekiwaniem.

    Adwent nie ma charakteru pokutnego w takim samym sensie jak Wielki Post. Jest jednak również czasem nawrócenia i pokuty. Teksty biblijne czytane w tym okresie wzywają nas do pokuty, nawrócenia, odnowy. Adwent jest czasem wielkiego oczekiwania na Chrystusa, oczekiwania na Boże Narodzenie, na Jego wejście do naszego codziennego życia.

    Do adwentowych zwyczajów należą:

                Roraty – są najbardziej charakterystycznym zwyczajem adwentowym, zwłaszcza w Polsce. Jest to Msza św. sprawowana ku czci Najświętszej Maryi Panny, zwykle bardzo wcześnie rano. Wierni, często w ciemnościach przenikniętych jedynie blaskiem trzymanych w ręku świec, wraz z Maryją czekają na wybawienie jakie światu przyniosły narodziny Zbawiciela.

    W niektórych miejscach na roratnich Mszach na początku w procesji do ołtarza z lampionami w ręku idą dzieci. Mszę św. rozpoczyna się przy wyłączonych światłach, mrok świątyni rozpraszają jedynie świece i lampiony. Dopiero na śpiew “Chwała na wysokości Bogu” zapala się wszystkie światła w kościele.

    Z Roratami związany jest zwyczaj zapalania specjalnej świecy, nazywanej roratką. Symbolizuje ona Maryję, która jako jutrzenka zapowiada przyjście pełnego światła – Chrystusa.

    Nazwa “roraty” pochodzi od pierwszego słowa łacińskiej pieśni na wejście śpiewanej w okresie Adwentu – “Rorate coeli” (Niebiosa, spuśćcie rosę).

     Msze roratnie w naszej parafii odprawiane są od poniedziałku do soboty o g.6.30.

                Dobre uczynki adwentowe – Pobożni katolicy wiedzieli, że trzeba przed Panem stanąć z dobrymi uczynkami, dlatego starano się podczas Adwentu wzajemnie sobie pomagać.           

                Wieniec adwentowy – Na zielonym wieńcu umieszcza się 4 świece. Cała rodzina gromadząc się w niedzielny wieczór przy wspólnej modlitwie zapala kolejne świece jako znak czuwania i gotowości na przyjście Chrystusa. Wieniec adwentowy ustawia się także w kościołach, aby przypominał o mijającym czasie adwentu.

                Św. Mikołaj – W pierwszej części adwentu, 6 grudnia przeżywamy wspomnienie św. Mikołaja Biskupa, który zasłynął z wielkiej dobroci dla potrzebujących. Od wieków trwa tradycja obdarowania innych prezentami.

                Z roku na rok następuje coraz większa komercjalizacja świąt Bożego Narodzenia. Już od połowy listopada reklamy wzywają nas do zakupów i troski tylko o jeden wymiar przygotowania do świąt. Przyzwyczajamy się coraz bardziej do tego. Duch adwentu jest duchem nadziei i radosnego oczekiwania, ale nie świętowaniem z wyprzedzeniem. Nie jest łatwo utrzymać tego ducha w obliczu nacisków komercji, które przemieniły tygodnie przed Bożym Narodzeniem w istne szaleństwo zakupów i rozrywki.

    Postarajmy się przezwyciężyć ten komercjalizm.

    Zatrzymajmy się na chwilę w tym pędzie codzienności.

    Zastanówmy się nad swoim życiem: nad tym co robimy źle, nad tym czego nie robimy, a powinniśmy w imię miłości Boga i bliźniego. Właśnie teraz jest na to doskonała okazja.

      Adwent jest po to, aby … https://www.youtube.com/watch?v=YfZiT0UpkKE

    Zapraszamy do posłuchania i modlitwy:

    https://www.youtube.com/watch?v=1dHTbrKPTi0

    https://www.youtube.com/watch?v=-O_j4js5W8Y&list=RD1dHTbrKPTi0&index=4

     ZADANIE:

    Z uwagi na sytuację epidemiczną, zadanie z indeksu może być trudne do zrealizowania (udział w roratach), dlatego mamy zadanie zastępcze:

    Posłuchaj piosenki i napisz w indeksie, kim jest dziewczyna z hiszpańskiego miasta:

    https://www.youtube.com/watch?v=-pAhfKrdT_w&list=RD1dHTbrKPTi0&index=3

Spotkanie dla dzieci rocznicowych – grudzień 2020

W Boże Narodzenie – drugie co do ważności święto w liturgii chrześcijańskiej – Kościół wspomina prawdę, że Bóg stał się człowiekiem. Jednorodzony i odwieczny Syn Boży przyjął ludzką naturę, aby w niej dokonać zbawienia ludzi.

Kościół podkreśla, że Jezus Chrystus, narodzony w Betlejem z Maryi, żony cieśli Józefa, za Cezara Augusta (który panował w latach 30 p.n.e do 14 n.e.) był prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem.

„Niezmienny w swoim Bóstwie, przyjął to, co ludzkie” – stwierdza liturgia rzymska. To samo wyraża jedna z polskich kolęd: „Bóg się rodzi, moc truchleje (…) ma granice Nieskończony”.

Mówiąc o realiach nocy betlejemskiej często podkreślamy klimat biedy i niedostatku. Jednak dla rodzącego się dziecka to nie jest najistotniejsze. – To, co jest najważniejsze, to doświadczenie twarzy matki, miłości, bliskości. Odkrycie, że jest się kochanym i oczekiwanym. I do jest takie doświadczenie, które czyni Jezusa, ale też i każde dziecko, rzeczywiście bogatym.

Rodząc się jako Dziecko Bóg stał się naprawdę Emmanuelem – Bogiem z nami, od którego nie oddziela nas żaden dystans wysokości i oddalenia. Bóg dał człowiekowi bezpośredni dostęp do dziecięcego serca, przez co stał się tak bliski, że można bez skrępowania mówić do Niego. W ten sposób spełniła się wielokrotnie powtarzana przez proroków obietnica Boga, że przyjdzie Mesjasz, który odnowi świat i pojedna ludzi z Bogiem.

Jezus Chrystus, Bóg-Człowiek, zjednoczył ziemię i niebo, nierozerwalnie pojednał człowieka z Bogiem, sprawiając, że człowiek stał się dzieckiem Boga.

Narodzenie Chrystusa, dokonane w ogromnym ukryciu, niemal w całkowitej „tajemnicy”, stało się świętem powszechnym, wykraczającym swoim oddziaływaniem daleko poza świat chrześcijański. Przynajmniej na kilka dni przemienia ono oblicze Ziemi przynosząc pokój, pojednanie, wzajemną życzliwość, otwartość na bliźnich. Dzięki temu została objawiona prawda o powszechnym braterstwie i godności każdego człowieka, bez względu na różnice kulturowe, rasowe, społeczne czy intelektualne. Bóg Ojciec jest wzorem wszelkiego prawdziwego ojcostwa, fizycznego i duchowego. W Polsce święto to ma charakter szczególnie rodzinny.

Uroczystość Bożego Narodzenia wywodzi swój początek z Jerozolimy, ale już w IV w. znana było także w Antiochii, Konstantynopolu, Rzymie i w Hiszpanii. Ustalił się zwyczaj, że patriarcha udawał się z Jerozolimy w procesji do Betlejem, odległego ok. 8 km i tam w Grocie Narodzenia odprawiał w nocy Mszę św., którą później nazwano „Pasterką” w nawiązaniu do ewangelicznej opowieści o pasterzach, którzy jako pierwsi oddali pokłon nowonarodzonemu Chrystusowi.

Dzień Bożego Narodzenia ustalono na 25 grudnia, kiedy to Rzymianie obchodzili święto Niezwyciężonego Słońca. Wtedy właśnie nastaje przesilenie dnia i nocy. Jest to także nawiązanie do fragmentu Ewangelii: „Dzięki serdecznej litości naszego Boga nawiedziło nas z wysoka Wschodzące Słońce” (Łk 1,78).

Do przeżywania tych wyjątkowych w roku dni przygotowujemy się bardzo intensywnie. Zewnętrzny wymiar z robieniem porządków w naszych mieszkaniach czy domach, pakowaniem prezentów, ubieraniem choinki, przygotowaniem wigilijnych potraw niekiedy przysłania nam to, co najważniejsze. Konsumpcjonizm, materializm, praktycyzm nierzadko dominują – nawet u chrześcijan, a przecież istota tych świąt tkwi w przeżywaniu ich wymiaru duchowego.

Trzeba się zatem odpowiednio do nich przygotować. Najważniejszym wydarzeniem jest pamiątka Wcielenia Syna Bożego – Jego narodzenia. Jezus po to przyszedł na ziemię, by odkupić ludzkość skażoną grzechem pierworodnym. W sposób namacalny przekonujemy się o miłości Boga do każdego z nas. Są to więc święta radości. Mamy się radować, bo rodzi się nasz Odkupiciel. Najlepiej przeżyjemy te święta wtedy, gdy będziemy w stanie łaski uświęcającej po dobrze odprawionej spowiedzi. Chrystus ma się narodzić w naszym sercu, a nie tylko w świątyni i w liturgii.

Kiedy jest już przygotowany wigilijny stół, gdy na niebie pojawi się pierwsza gwiazda, rozpoczynamy świętowanie modlitwą. Jeden z członków  rodziny czyta fragment z Pisma Świętego o narodzeniu Jezusa Chrystusa. Potem rodzina wspólnie odmawia modlitwę w intencji bliskich, którzy być może tego roku nie są obecni z nami przy wigilijnym stole, w intencji samotnych i chorych, a także w intencji zmarłych, którzy kiedyś spędzali te święta wspólnie z nami. Równie ważny jak modlitwa jest moment przełamania się opłatkiem. Jeśli są jakieś nieporozumienia między nami, nie warto ich roztrząsać tego dnia ani próbować wyjaśnić. Niech wystarczy jedno szczere słowo „przepraszam”. Czego życzyć najbliższym na święta Bożego Narodzenia? Może zamiast typowych życzeń: zdrowia, szczęścia i pomyślności życzyć Bożego błogosławieństwa, pokoju serca i radości z faktu, że dane jest nam kolejny raz cieszyć się obecnością tych, których kochamy i którzy nas kochają. W czasie wieczerzy rozmawiajmy o tym, co bliskie i drogie naszym sercom. Po zakończonej uroczystej kolacji nie zaniedbujmy pięknego polskiego zwyczaju wspólnego śpiewania kolęd. Te bogate w treść słowa nadadzą tym świętom wyjątkowej atmosfery.

Warto tego wieczoru poświęcić czas na wspólne rozmowy i wspomnienia. Wsłuchać się w opowieści najstarszych krewnych, docenić trud pań domu włożony w przygotowanie wieczerzy i zwrócić szczególną uwagę na to, co chcą nam przekazać dzieci. Dla nich szczególnie ważne są prezenty, które przynosi św. Mikołaj. Dajmy im dobry przykład i jeśli są na tyle duże, pozwólmy dzieciom iść wspólnie z nami do kościoła na Pasterkę. Przyjęta Komunia św. w tę wyjątkową w roku noc pozwoli zrodzić się Chrystusowi w naszych sercach.

Przeżyjmy dobrze świąteczne dni.

ZADANIE

NIEZNAJOMOŚĆ PISMA ŚWIĘTEGO JEST NIEZNAJOMOŚCIĄ CHRYSTUSA św. Hieronim

Prawie każdy z nas nosi ze sobą telefon komórkowy. Dlaczego? Ponieważ chcemy być dostępni dla tych, którzy do nas zadzwonią i sami chcemy mieć do nich dostęp. Kiedy ktoś mówi do Ciebie: Przyjedź do mnie, ale Ty nie znasz drogi, to czasem zapraszający mówi: Zabierz telefon, kiedy będziesz się zbliżał, to Cię dokładnie pokieruję.  Czy w takiej sytuacji zlekceważysz tę wskazówkę i zostawisz telefon w domu? Innym razem czekamy na bardzo ważną i pilną informację. Jeśli sprawa dotyczy naszej rodziny albo zdrowia, lub pracy, czy wyłączymy telefon?

Bożym telefonem jest Pismo Święte. Przez Biblię Bóg chce przekazać nam ważne sprawy i pokierować w życiu. A przecież tak rzadko do tej Biblii zaglądamy, tak rzadko ten „boży telefon” nosimy ze sobą. Zmieńmy to!

Bóg do Ciebie dzwoni! ODBIERZESZ ? 

Odkrywaj serce Boga w słowach Boga”  Św. Grzegorz Wielki

Należy wybrać dowolny fragment z Pisma Świętego i narysować go w formie komiksu na kartce A4.

O Wielkim Poście

Na początek piosenka:

https://www.youtube.com/watch?v=lRqK_4qj-Q8

Wielki Post to czas, który pomaga nam przeżyć tajemnice naszego zbawienia i doświadczyć je na nas samych. Liturgia pod tym względem proponuje nam różne znaki i symbole. Warto przyjrzeć się tym symbolom i znakom, by zrozumieć przesłanie zbawczego planu Boga również w stosunku do każdego z nas.

-okres 40 dni

Wielki Post trwa 40 dni. Jest to liczba symboliczna na oznaczenie specjalnego czasu przygotowania na rzeczywiste spotkanie z Bogiem. Człowiek, z racji swojej małości i grzeszności, potrzebuje stanąć przed Bogiem odpowiednio przygotowany, a do tego potrzebny mu jest najpierw czas.  Każdy z nas w okresie Wielkiego Postu otrzymuje swoje 40 dni, czas na przygotowanie do szczególnego spotkania z Bogiem w tajemnicy zbawienia.

-przebywanie na pustyni

Okres 40 dni przygotowania na spotkanie z Bogiem ma również szczególne miejsce: na pustyni, z dala od zgiełku świata i jego uciech, tzn. w ciszy, tam, gdzie rzeczywiście można Boga usłyszeć w głębi swojego serca. Oddalenie pustynne, niekoniecznie musi oznaczać dokładnie pustynię. Chodzi raczej o zatrzymanie się na chwilę, spojrzenie w głąb swojego serca, o ciszę, która bardziej sprzyja temu spotkaniu.

-posypanie głowy popiołem

Gest posypania głowy popiołem jest pierwszym momentem i znakiem wejścia człowieka na drogę spotkania z Bogiem.  Stawiał on człowieka w pokornej postawie do Boga przypominając, że jest nikim (prochem) ze swoją pychą („Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz”), dlatego potrzebuje nawrócenia, co przypominają słowa kapłana podczas posypania popiołem: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”.

-post, jałmużna i modlitwa

Trzy podstawowe biblijne działania człowieka jako swoiste znaki jego nawrócenia i pokory. Działania te w efekcie są wyrazem naszej miłości, wewnętrznej zadumy i powagi nad tajemnicami zbawienia.

-kolor fioletowy

Wielkopostną atmosferę przebywania człowieka na pustyni oddaje kolor krwi (czerwony) zmieszany z niebiańskim celem (niebieski), czyli: fiolet, znak żałoby i smutku, mozolnej pracy i udręki, typowej dla środowiska pustynnego, gdzie wszystko jest wybrakowane i o wszystko trzeba walczyć, by w końcu cieszyć się owocami spotkania z Bogiem.

-nabożeństwo drogi krzyżowej i gorzkich żali

Są to nabożeństwa wielkopostne, które mają nam przypominać o miłości Bożej względem człowieka; miłości, która oddała się na krzyżu za nasze grzechy. Relacja o tej miłości, tak pieczołowicie przechowywana w sercu Matki Jezusa, zachowała się w przekazach biblijnych, i jako taka była przedmiotem medytacji mnichów i ojców pustyni. Z czasem jednak w postaci uproszczonej i ludowej stała się treścią specjalnych nabożeństw wielkopostnych: rozważania Drogi krzyżowej Jezusa Chrystusa  oraz pobożne rozpamiętywania Męki Pańskiej w postaci tzw. Gorzkich żali.

Zróbmy wszystko, abyśmy w okresie Wielkiego Postu, wykorzystali czas nam dany i stworzyli atmosferę pustyni w naszym sercu. Posypmy nasze głowy popiołem i rozpocznijmy  walkę z naszymi wadami i egoizmem stosując oręż cnót i działań wielkopostnych, by spotkać Boga w głębi serca. Wspierajmy się przy tym ogniem miłości, która pchnęła Syna Bożego na krzyż, przypominając się podczas każdego nabożeństwa.

https://www.youtube.com/watch?v=QyEf-8u2yOE

ZADANIE:

  1. Weź udział w rekolekcjach internetowych „W drogę za Jezusem-krok po kroku, z Maryją u boku”

Rekolekcje odbywają codziennie od poniedziałku do soboty-w piątki jest droga krzyżowa.

Poniżej linki do wcześniejszych spotkań:

Rekolekcje

https://www.youtube.com/watch?v=k-GGGGp-HQc dzień 1 (17.02.)

https://www.youtube.com/watch?v=YRgfGmrC_uw dzień 2 (18.02.)

https://www.youtube.com/watch?v=oLjyhyxx_5c dzień 3 (19.02) – droga krzyżowa

https://www.youtube.com/watch?v=0RkmR6PxX8U dzień 4 (20.02)

https://www.youtube.com/watch?v=BbdDJSxwSZ8 dzień 5 (22.02.)

  1. Odpraw drogę krzyżową –
  2. możesz przyjść na nabożeństwo do kościoła – w każdy piątek na g.18.00.
  3. możesz odprawić samodzielne drogę krzyżową w plenerze – stacje plenerowej drogi krzyżowej znajdują się po lewej stronie naszego kościoła (możesz skorzystać z rozważań w książeczce, możesz odtworzyć rozważania z telefonu zamieszczone w ramach rekolekcji)
  4. jeżeli nie będziesz mieć innej możliwości odpraw drogę krzyżową w domu

Poproś rodziców, by w indeksie podpisali gdzie odprawiłeś drogę krzyżową, a w miejscu na rekolekcje wielkopostne – wpisali, jeśli posłuchasz kilku nauk.

Zachęcamy do codziennego wysłuchania rekolekcji w ramach wieczornej modlitwy.